Yansıtma; psikanalitik kuramda Sigmund Freud'un tanımladığı temel savunma mekanizmalarından biridir. Kabul edilmesi zor olan içsel yaşantılar (öfke, kıskançlık, cinsel dürtüler, yetersizlik) bilinçdışı olarak başkalarına atfedilir.
Örnekler:
- Eşini aldatmayı düşünen kişi, eşinin kendisini aldattığından şüphelenir.
- Başarılı birine kıskançlık duyan kişi, 'o beni kıskanıyor' der.
- Kendi öfkesini tanımayan kişi, başkalarının kendisine öfkelendiğini düşünür.
Yansıtma, kısa vadede kaygı azaltır; ancak uzun vadede gerçek duyguların farkına varmayı engeller ve ilişkileri zorlaştırır. Paranoid kişilik örgütlenmesinde belirgin bir savunmadır.
Psikoterapide yansıtmanın fark edilmesi önemli bir içgörü adımıdır: 'Başkasında gördüğüm bu özellik, acaba bende de var mı?' sorusuyla kendini tanıma derinleşir. Yansıtma fark edildiğinde, kişi kendi iç dünyasının sahipliğini yeniden üstlenir.